बागलुङको बडिगाड गाउँपालिका–८ भिर्निपानीको हरियो डाँडामा असारको घाम झुल्किरहेको थियो। गाउँकी कविता सुनार घाँस काट्न भिरतिर लागिन्।
उनको तीन वर्षीय छोरा संगम, आमाको पछि–पछि दौडिँदै गएका थिए। बालकको उत्सुकता र आमासँगै रहन चाहने बालपनले उनलाई भिरको छेउसम्म पुर्यायो। तर क्षणभरमै त्यो बालपनले ठूलो जोखिम निम्त्यायो—संगम करिब १०० देखि १५० मिटर तल भिरमा खसे।
गाउँभर एकाएक हल्ला फैलियो। “बालक खस्यो!” भन्ने सूचना सशस्त्र प्रहरी बल नेपाल अस्थायी मनसुन प्रतिकार्य बेस, ग्वालीचौर (टारी) मा पुग्यो। निरीक्षक पूर्णाखर गौतमको नेतृत्वमा १० जनाको टोली तुरुन्तै घटनास्थलतर्फ प्रस्थान गर्यो।
तर उद्धारको पहिलो कदम स्थानीयवासीकै हातमा थियो।गाउँका मानिसहरू दौडिए, भिरतिर झरे, र जोखिम मोलेर बालकलाई खोज्न थाले। करिब दुई घण्टापछि, अपराह्न २:२५ बजे, उनीहरू सफल भए—संगम सकुशल भेटिए।
सशस्त्र प्रहरी टोली घटनास्थलमा पुग्दा बालकलाई पहिले नै सुरक्षित रूपमा आमाको जिम्मा लगाइएको थियो। प्रहरी र स्थानीयको सहकार्यले सम्भावित ठूलो दुर्घटना टर्यो।
यो घटनाले गाउँमा एउटा गहिरो सन्देश छोड्यो—समयमै सूचना, स्थानीयको तत्परता र सुरक्षा निकायको सक्रियता मिल्दा जीवन बचाउन सकिन्छ। संगमको बालपन अब फेरि आमाको काखमा सुरक्षित छ, तर भिरको त्यो क्षणले गाउँलेहरूलाई अझै पनि चकित बनाइरहेको छ।
