जहाँ भुइँ फुट्छ,
त्यहाँ केवल माटो च्यातिँदैन,
भत्किन्छ भविष्यको सपना
टुक्रिन्छ नसोचिएको वर्तमान
बाँकी रहन्छ
केवल चिसो र विवश आवाज
जुन भग्नावशेषको भित्रबाट
कर्कश धुनमा
“बचाउ!” भन्दै कराइरहेको हुन्छ
त्यही बेला,
एउटा बुटको छाप
चुपचाप टेको लगाउँछ
समयको निधारमा,
बिपदमा साथी बनेर
सशस्त्र प्रहरी बल, नेपाल ।
न नायक झैँ हाँस्छ,
न कुनै आकाशबाट
ओर्लेको देवदूत हो उ
शान्ती, सुरक्षा, प्रतिबद्धताको
मुलमन्त्र जप्दै
उसले भिजेको माटोमा
आशाको बीउ रोप्छ
बिपदको साथी
सशस्त्र प्रहरी बल, नेपाल ।
शान्तीको खातिर
उसले हातमा हतियार मात्र होइन
आँखामा संवेदना पनि बोकेको छ
पर्खाल चुँडिएको घरभित्र
घोप्टिएको जीवन
उज्यालोमा ल्याउने
उसको सास, उसका पाइला,
उसको रगत
सबै, उद्धारका कविता हुन् ।
जहाँ पहिरोले बाटो गिज्याउँछ,
त्यहाँ ऊ आफ्नो काँधमा बोक्छ
मान्छेको अस्तित्व
ऊ भत्किएको पुल होइन
पुल भएर उभिन्छ
मन र मनबीच
जीवन र मृत्युवीच ।
जब आकाशमा
चिच्याउने हेलिकप्टर देखिन्छ
तल उसले बनाएको
स्थायी शिविरमा
एकजना आमाले
पहिलोचोटि आफ्नो नानीलाई
सुरक्षित देखेर मुस्कान छर्छिन ।
त्यही मुस्कान
उसको पदक हो ।
ऊ राहत बोक्छ
तर केवल
चामल, पाल र औषधि होइन
ऊ बोक्छ आशा
भरोसा र सहारा ।
उसको ढाडमा
पीडित बालक निदाउँछ
सुत्केरी महिला निदाउँछिन
वृद्ध निदाउँछन
ढुक्कसग बलियो आड मानेर
उसको काखमा
ऊ थकाइ नमानी
अविरल बगिरहन्छ
भरोसा, प्रेम बोकेर
मनको खोलाबाट ।
घाइतेका लागि
ऊ डाक्टरभन्दा पहिले पुग्छ,
उपचारका औजार छैनन्
उसका हातमा,
तर उसले घाउ भन्दा अगाडि
डरमा मलम लगाउँछ ।
बिपदमा साथी
सशस्त्र प्रहरी बल, नेपाल ।
आगलागीको लप्कामा
जहाँ मान्छेहरू
भागिरहेका हुन्छन्
ऊ पसिरहेको हुन्छ
हातमा पानी मात्र होइन
साहसको सन्देश बोकेर ।
बिपदमा साथी
सशस्त्र प्रहरी बल, नेपाल
कसैको नाममा कविता लेखिँदैन
उ बिनाको विपद् इतिहासमा
ऊ केवल सुरक्षाकर्मी होइन,
ऊ एक प्रतीक हो
धैर्यको, दृढताको
र मौन बलिदानको ।
- बिष्णु पौडेल निरिस, स्याङ्जा ।
